نقدی بر فیلم 127 ساعت (127 hours)

پوستر فیلم 127 ساعت

فیلم 127 ساعت از اون فیلم ها است که آدم هی خودش را با نقش اول داستان مقایسه می کنه. از خودش می پرسه که اگه من جای اون بودم چی کار می کردم؟ این فیلم که محصول سال 2010 هست بر اساس یک اتفاق واقعی که در سال 2003 برای ارون رالستون (Aron Ralston) افتاده ساخته شده. ارون در یکی از صخره نوردی هایی که تهایی انجام می ده به یک سخره گیر می کنه و 127 ساعت برای رهایی هر کاری که می تونه انجام می ده. تا دست آخر برای فرار دست به کاری می زنه که تصورش برای منی که نود درصد عمر ام را پشت کامپیوتر گذروندم سخته! فیلم از کشاکش انسان در لحظات آخر حکایت می کنه و اینکه آدم اگه مجبور بشه واقعا کاری ازش بر می یاد. باید اعتراف کنم که از همون اول حدس می زدم که ارون برای فرار چه کار باید بکنه ولی باورم نمی شد و به عنوان اعتراف دوم هم باید بگم که نتونستم فیلم را یه ضرب ببینم و سه مرحله ای دیدم! بازی جیمز فرانکو در نقش ارون عالی بود و فیلم خیلی شسته رفته می ره سر اصل مطلب، داستانش را می گه و خلاص. شاید یکی از خوبی های این فیلم این بود که زیاد به حاشیه ها نمی پردازه. دیدن فیلم را به بالای 18 سال توصیه می کنم. (البته برای صحنه های خونیش)

ارون رالستون واقعی

پ ن: یه چیزی که توجه ام را جلب کرد این بود که در مورد ارون رالستون هیچ مدخلی در ویکی پدیای فارسی نبود. جدا باید چگونگی اضافه کردن مطلب تو ویکیپدیا را یاد بگیرم تا خودم این چیز ها رو اضافه کنم.

:)