سریال تلویزیونی زن (Zen)

سریال زن Zen

بعضی وقت ها هست که نشستی و از خودت می پرسی که  اگه یه رمان در ژانرپلیسی - درام داشته باشی و بخوای ازش یه سریال درست کنی چی ازش در می یاد؟ خوش بختانه استعمار پیر بی بی سی به این سوال جواب داده و سریال زن  (Zen) را تحویل جامعه داده. این سریال که در ایتالیا فیلم برداری شده و توسط افراد مختلف کارگردانی، از سال 2011 از شبکه اول BBC شروع به پخش شده و تا حالا که من دارم این نقد رو می نویسم سه قسمتش پخش شده. اولین چیزی که با دیدن این فیلم نظرم رو جلب کرد این بود که چرا این قدر این فیلم فضای سنگینی داره؟ اکثرا آدم وقتی می شینه پا یه فیلم پلیسی، یه دفتر کار پر رفت و آمد به ذهنش می یاد و یه دوجین جسد بی صاحب. اما تو سریال زن از این خبر ها نیست. یه کارآگاه به نام اورلیو زن (Aurelio Zen) تو یه دفتر که این قدر تاریکه که نمی شد دید روی دیوار هاش تابلو یا چیزی هست یا نه، نشسته و بعد با یه تلفن که بهش می شه، شال و کلاه می کنه می ره برای پیدا کردن شواهد. صحنه های اکشنش کم بود و دیالوگ هاش طولانی. کلا چیز دندون گیری نبود، ولی از بازی بازیگر نقش اولش یعنی روفوس سول (Rufus Sewell) بدم نیومد. نقش مقابل زنش هم خوش قیافه بود. ولی لهجه افتضاحی داشت. هر قسمتش هم حدود یک ساعت و نیمه که تا حالا سریالی ندیده بودم که این قدر طولانی باشه.